Organische elektronica, plastic elektronica of polymeer elektronica, is een tak van elektronica die zich bezighoudt met geleidende polymeren, kunststoffen, of kleine moleculen. Het heet 'organische' electronica omdat de polymeren en kleine moleculen koolstof-gebaseerd zijn, zoals de moleculen van levende wezens. Dit is in tegenstelling tot traditionele elektronica (elektronica of metaal) die zich baseert op anorganische geleiders zoals koper of silicium.

Polymer elektronica is laminaire elektronica, dat houdt ook in  transparante elektronische pakketten en op papier gebaseerde elektronica.

Naast autonome organische ladingsoverdracht complexen, technisch, elektrisch geleidende polymeren zijn meestal afgeleiden van polyacetylene zwart (de "eenvoudigste melanine"). Voorbeelden hiervan zijn polyacetylene (PA; meer specifiek jodium-gedoopte trans-polyacetylene); polyaniline (PANI), toen gedopeerd met een protonische zuur; en poly (dioctyl-bithiophene) (PDOT).

Exposanten:

Kennisbankartikelen over dit onderwerp: